พอน้ำมาในวันแรกๆก็ยังไม่เยอะมาก พอผ่านไปประมาณ 1 อาทิตย์ น้ำเริ่มเยอะขึ้นเรื่อยๆ และเราก้สังเกตได้ว่าน้ำมีคราบอะไรไม่รู้ค่อนข้างสกปรก แต่พวกเราก้ยังอยู่กันได้ จนในที่สุดมันมากเกินที่ฉันจะอยู่ได้ ด้วยความเป็นห่วงของพ่อและแม่ของฉัน ท่านก็เลยให้ฉันมาอยู่กับป้าก่อน เพราะถ้าอยู่ที่นี่มันจะลำบากมาก ฉันก็เลยต้องออกจากบ้านมาอยู่กับป้าแถว พรานนก-ศิริราช อาจจะใกล้แม่น้ำแต่น้ำกลับไม่ท่วมเลย ฉันก็มาอยู่ที่นี่ได้เกือบเดือนแล้วโดยเอาสุนัขที่ฉันเลี้ยงมาด้วย2ตัว เพราะกลัวว่าอยู่ที่บ้านจะเป็นภาระ ดังนั้นที่บ้านจึงมี คนอยู่3 คน พ้อ แม่ และ พี่ชายของฉัน พี่ชายฉันเรียนอยู่มหาวิทยาลัยรังสิต ซึ่งน้ำก็ท่วมหนักมากตอนนี้ยังไม่ลด จึงทำให้พี่ต้องเลื่อนเปิดเทอมไปเป็น 15 มกราคมและก็ยังไม่แน่ว่าจะเลื่อนอีกหรือไม่
ฉันมาอยู่ที่บ้านป้าเกือบเดือนก็เริ่มมีความรู้สึกคิดถึงบ้านมาก และฉันกับป้าก็ไปเยื่อมพ่อกับแม่อยู่บ่อยๆ พอได้ไปก็รู้สึกว่าน้ำยังไม่มีท่าทีว่าจะแห้ง ได้ดูร่องรอยของบ้านต่างๆก็เพิ่งรู้ว่ามันหนักมากจริงๆ ตอนที่ฉันอพยพออกมาน้ำประมาณอก แต่พอเวลาผ่านไปน้ำก็เริ่มลดลงมาเหลือระดับ หัวเข่า แต่บางพื้นที่ก็ยังลึกอยู่ เมื่อสถานการณ์ไม่ดีขึ้นมาก พ่อจึงตัดสินใจให้ฉันเก็บเสื้อนักเรียน สิ่งของที่จำเป็นในการเรียนมาอยู่บ้านป้าเพราะ กว่าน้ำจะลดก็คงนานแล้วโรงเรียนก็จะเปิดอีกด้วย ก็เลยต้องมาอยู่ที่ปลอดภัยพ่อฉันห่วงเรื่องการเรียนของฉันมากจึงต้องทำแบบนี้ แล้วปัจจุบันฉันก็ยังอยู่ที่บ้านป้าและคงอยู่ต่อไปจนกว่าน้ำจะแห้งสนิท จึงได้กลับบ้านไปช่วยทำความสะอาดและกลับเข้าไปอยู่ได้ปกติอีกครั้ง
สุดท้ายก็อยากจะฝากถึงคนที่น้ำยังท่วมอยู่และยังต้องอยู่ที่บ้านต่อไป ว่าขอให้ทุกคนมีกำลังใจต่อสู้กับมันต่อไป เหตุการณ์แสนเลวร้ายครั้งนี้จะต้องผ่านไป จบไป อย่างเร็วที่สุด
รวมภาพสถานการณ์น้ำท่วม ที่ฉันถ่ายเอง จากหลายๆที่ที่ฉันพบเห็น
![]() |

จบ :))












ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น